MASTERPROEF TITEL – Putting things in perspective
ONDERZOEKSVRAAG – Putting things in perspective?

Hoe kwam je tot deze vraagstelling ?

Sander: Ik heb mij van december 2009 tot juni 2010 verdiept in de ruimte. Waar zijn we in de ruimte, hoe kijken we naar de ruimte, hoe tonen we ze? Ik zwierf maandenlang rond in de panoramische weergave en de virtuele ruimte, en verdwaalde in de bergen filosofie die het naar alle waarschijnlijkheid ruimste onderwerp ter wereld met zich meebrengt. Op 1 mei om 23:00 besefte ik echter dat het enige dat wij ooit visueel binnenkrijgen van een ruimte het perspectief is waarin ze aan ons verschijnt, of het nu de parallele projecties in videogames of de vluchtpunten in onze lenzen zijn. Perspectief is de eerste subjectieve barrière die wordt opgeworpen tussen ons en wat we zien, en in het geval van de beeldenmaker, tussen hem en wat hij wil tonen. Ik vond dan ook dat ik niets zinnig kon vertellen over ruimte, zonder het eerst over perspectief te hebben.
Op 2 mei om 12:00 wreef ik dan ook glimlachend in mijn handen, toen ik besefte dat, als ik perspectief promoveerde tot het onderwerp van mijn werk, het niet langer de censor van het surrogaatonderwerp kon zijn. Vanaf die dag probeerde ik perspectief te kijk te zetten, te ondermijnen, te bekladden, soms een beetje belachelijk te maken, maar ook te analyseren, en vooral te begrijpen. Van top-down tot side-scrolling tot isometrie, van vanishing points tot equirectangulaire projecties, is mijn masterproef een ode aan het perspectief; de bezitterige, structuur eisende, door Plato zo verguisde, maar zo gevoelige en soms zo onzekere echtgenote van de ruimte.

Beschrijf de stappen in het proces, bijsturingen, keuzes, …

Sander: Vertrekken van een zo abstract begrip als ruimte, en mijn diepgaande fascinatie ervoor noopte tot een onderzoekende, experimenterende houding, en zorgde vooral voor een zich steeds anders ontwikkelende perceptie van mijn omgeving.
Als ik in januari bezig was met virtuele panorama’s werd mijn GSM een verlengstuk van mijn oog (de lens als zwervende blik, volgens Hockney), in februari was er Google Maps, van buiten naar binnen kijken, in maart Peter Sloterdijk en zijn Sferen, en bekeek ik plekken waar ik was als subjectief gecreëerde bakens van topologisch comfort, bestudeerde ik de neiging van de mens om elke plaats (elke blik die hij in de rondte kan werpen ‘maakt’ die plaats) vorm te geven en ze zo eigen te maken, en wilde ik die vormgeving echt zichtbaar kunnen maken in mijn eigen panorama’s, gemaakt in mijn ‘sferen’.
In april praatte ik met mijn broer over plaats, over fenomenologie, over hoe tijd plaats ondermijnt, en uitbreidt en besefte ik pas echt de onmetelijkheid van mijn onderwerp, en hoe onmogelijk het zou zijn om op het einde van dit jaar een conclusie te formuleren. En hoe ik dat in plaats van verstikkend best bevrijdend vond.

In mei ontdekte ik perspectief, het echte scharnier tussen ruimte en de mens, en merkte ik (zoals ik hierboven reeds vermeldde) dat daar misschien een sleutel tot catalogisering en visualisering lag. Iets later in mei knoeide ik er analoog op los omdat ik mijn potloden miste, en op 24 mei 2010  rond 16:20, ergens tussen Berchem Station en de Liersesteenweg in Mortsel kwam ik uiteindelijk (uiteindelijk, in de optiek dat het nu 24 mei is) tot de toch wel geruststellende conclusie dat mijn onderzoek, de beelden die ik doorheen het jaar produceerde en afdeed als artefacten, als resten slijpsel voor een steeds scherper wordend potlood, klaar om het ultieme werk op papier te knallen, dat die beelden, dat slijpsel net het eigenlijke werk zijn, dat alle constructies die ik errond wilde bouwen eigenlijk gewoon lagen verpakking zijn en dat heel scherpe potloden gewoon heel snel breken.

Hoe plaats je je werk in ruimere context ?

Sander: Discussieren over kunst doe ik graag, en ik kan mij er kilometersdiep in nestelen, fantastisch hard in opwinden en buitenmaats in amuseren. Maar vanaf dat ik mezelf in het middelpunt van die discussie moet plaatsen, wordt het al een pak stiller. Als mensen mij vragen a) wat ik studeer en b) wat ik wil worden, is mijn nogal clichématige repliek meestal a) ‘tekenschool’ en b) ‘in ieder geval geen tekenaar’. Ik heb niet de pretentie om te beweren dat ik kunstenaarsschap ambieer, en heb eigenlijk altijd de onlogische en vooral irrationele neiging gehad om ervan uit te gaan dat de discussie over al dan niet kunstenaar zijn toch niet van toepassing was op mezelf.
Mijn werk is misschien gewoon de noodzakelijke output in een wereld propvol input, het braaksel dat in het verlengde van mijn gedachtenkronkels op de grond kletst. Misschien een wat plastische weergave, maar het was dat of een vergelijking met een Play-Doh persmachine.
Verder probeer ik met wat ik maak gewoon enkele rake en intelligente vragen te stellen, en als er zich ergens een vraag opdringt die een antwoord vereist, probeer ik die zo tongue-in-cheek mogelijk naast de kwestie te beantwoorden met een andere vraag. En iedereen die wilt kijken en luisteren naar dat over en weer gevraag is enorm welkom.
In ruimere context situeer ik mijn werk dan ook in het laatste jaar op Sint Lucas in Antwerpen, op enkele cd-hoezen, affiches en strips, en in een kleine 800 megabyte gecomprimeerde audiovisuele brei op het internet.